Het getik van vingers op de controller van de Playstation bewijzen dat het Mortal Kombat-gevecht nog niet voorbij is. Ladytron dendert op de voorgrond, maar het geeft niet: de muziek is lekker. Onbeduidende foto’s prijken aan de muren van een huis dat niet van mij is, maar toch eigen voelt. En gelukkig maar, want over een maand is het zover, dan mag ik het over "ons" huis hebben.

Je zou bijna zeggen dat mijn moeder gelijk had toen ze zei dat ik binnen een half jaar zou samenwonen. Maar het blijft verleidelijk als dochter aan deze "wijsheden" niet toe te geven en je in allerlei bochten te wringen om te bewijzen dat je ouders geen gelijk hebben. Daarom hou ik me vast aan de gedachte dat we tegen die tijd toch "al" zeven maanden samen zijn.

Halsstarrig probeer ik reacties te ontlokken bij vrienden en familie die aantonen hoe snel ze het allemaal wel vinden. Het lukt niet. Menig respons kwam neer op "Hè, hè!" en "Tja, je wordt er ook niet jonger op." Zo, daar moet je het maar mee doen.

Voor mij is het in ieder geval een enorme stap, waarvan ik nog niet weet of ik het eng vind of dat ik er naar uit kijk. De tijd zal het leren. Tot die tijd kijk ik rustig nog eens naar de teak-houten meubels en de wand vol cd’s, plannetjes beramend hoe ik stukje bij beetje mijn eigen ziel erin breng en ik kan zeggen: "Ik ben thuis." 

Vandaag en vorige week maandag zond Tegenlicht een tweedelige documentaire uit over God in Amerika. De afleveringen richtten zich op de conservatieve, fundamentalistische Christelijke gemeenschap en hun invloed op politiek en wetenschap en ineens waande ik mij terug in 2003: het jaar dat ik vier maanden in Amerika verbleef onder de Mennonieten.

De beelden, de verhalen, ja, zelfs de woorden waren eigen. Ik kon letterlijk hele passages uit de Bijbel (in het Engels!) meedreunen. Ik herkende de borden langs de weg, zong liederen mee en even was ik weer terug en het voelde vertrouwd.

Daar begon ook ineens de schok. Want op dat moment zag ik mezelf vanuit een ander perspectief. Alsof ik buiten mijn eigen lichaam stond en zag hoe ik op dat moment niet meer was wie ik altijd ben geweest. Hoe ik op een Christelijk festival opstond om Jezus in mijn hart te roepen, hoe ik begon te schokken in de kerk en in huilen uitbarstte, maar ook hoeveel liefde ik voelde.

Nu ik gezien heb, wat mij op dat moment zo beïnvloedde, weet ik niet hoe echt die liefde is. Ik heb keer op keer die liefde verdedigd en sprak over de kortzichtigheid van anderen, vrienden zelfs, wanneer zij woorden als "hersenspoeling" en "je bent niet meer wie je was" gebruikten.

Nu vraag ik me af of ik al die tijd degene met oogkleppen ben geweest. Of er misschien toch sprake is geweest van een vorm van (indirecte) hersenspoeling. Of ik het licht werkelijk heb gezien of me het heb laten ontnemen.

Eén ding weet ik wel zeker. Ik ben inderdaad niet meer wie ik was. En misschien maar beter ook. Ondanks alles ben ik gegroeid. Ik heb mezelf van een kant leren kennen, die niet iedereen van zichzelf gezien heeft. Hoe het ook zij en wat ik er ook in mijn verdere leven mee doe, deze ervaring pakt niemand me meer af.  Daar moet ik ze dan wel weer dankbaar voor zijn.

Ik probeer altijd een beetje politiek correct te zijn. Daar ben ik niet trots op, dat zit gewoon in me. Daarom ben ik altijd op mijn hoede wat betreft mijn eigen (en andere) vooroordelen. Don’t judge a book by its cover, dat idee.

Vandaag kreeg ik het echter niet voor elkaar. Hoewel ik wel 50 keer tegen mezelf zei dat het wellicht van binnen een hele aardige jongen is, werkte zijn junk-look niet bevordelijk. Een kort, vriendelijk bedoeld praatje liep bovendien bij mij uit op interne irritatie en bij tijd en wijle complete walging. Sorry, maar even stond ik op trede 7 van de intelligentieladder en bleef ik urenlang arrogant naar beneden kijken om te zien hoe dit mannetje op trede -5 dacht dat hij ergens boven me zweefde.

Bah, ik haat dat soort betwetertjes! Zeker als ze beginnen over zaken waar ze duidelijk geen kaas van gegeten hebben (en dan ook nog denken dat het over worst gaat!). Dat doet me denken aan een ex-vriendje van een vriendin van mij, die dacht dat, omdat hij Buffy the Vampire Slayer keek, hij het hele universum begreep. Mijn god, wie bedenkt die gasten!! (God?)

Ik heb al mijn sociale idealen voor één keer overboord gegooid en met een niet zo welgemeend excuus mijn koptelefoon opgezet. Hier ga ik echt niet naar luisteren, geen sorry…

We zijn gek op elkaar, maar het is niet altijd even makkelijk. De afstand Amsterdam – Rotterdam is voor Amerikanen en All You Need is Love-liefhebbers natuurlijk niet om over naar huis te schrijven, maar voor ons is het af en toe een hele opgave. Doordeweeks zijn we hard aan het werk, in het weekend staat er altijd wel iets op de agenda. Eén van de twee in ieder geval, want wanneer je een relatie hebt, krijg je er ineens een tweede organizer bij.

Ook deze zondag lagen we wederom voor pampus. Volledig uitgeput na avondjes stappen, sportwedstrijden, familiebezoek en vrienden die we graag willen zien, maar voor ons gevoel er even tussendoor plakken.

En zo proberen we tussen alle bezigheden in ook nog af en toe van elkaar te genieten. Maar voor we het weten is het weekend alweer voorbij…

Daar was ze dan. Terwijl ik daar stond, mijn handen diep in de zakken, mijn kin in mijn sjaal met regendruppels in mijn ogen, observeerde ze me enkele seconden van een afstandje en huppelde daarna vluchtig mijn kant op. Ze droeg een zwarte paraplu, die prachtig kleurde bij haar zwaar opgemaakte ogen en toen ze eenmaal voor me stond, me met haar attribuut beschermend tegen de harde wind en regen, zag ik de laag plamuur die haar laatste mannelijke trekken moest verdoezelen. Ze was prachtig en vroeg of dit wellicht beter was. Ik knikte dankbaar ‘ja’.

Vanaf het moment dat ze een lach op haar zwarte lippen toonde en nog even een trekje van haar shagje nam, wist ik het. Ik wil er ook één. Mijn eigen echte travestiet. Nee, nee, niet als een pop ergens bovenop de boekenkast. Een levende, voor in mijn vriendenkring. Die heb ik nog niet.

Ik zag het al helemaal voor me. Mee naar van die feestjes waar je normaal gesproken nooit komt. Glitterjurken, megapruiken, playback shows. Het hele Hollywood-gevoel. Flawless, the Bird Cage, Priscilla Queen of the Desert. I want it all.

En dus probeerde ik voorzichtig een gesprek aan te knopen met mijn eigen Sweet Transvestite. Maar anders dan Tim Curry stond ‘zij’ helemaal niet open voor nieuwe contacten. En dus stapte ik snel de tram in en zocht een plekje ergens achterin. Om nog even verder te dromen van wat ooit geweest had kunnen zijn…

Ik kan er nog steeds niet naar kijken. Ook vanavond niet. Drie minuten waren genoeg om te beseffen dat ik het niet zou volhouden. Hup Zap Weg.

Misselijk maakt het me. Die plastisch chirurgische metamorfoseprogramma’s. Nu heette het "De Zwaan: Extreme Makeover". Ik zag het meteen. Van die vrouwen die er prima uitzien, maar nu zwaar depressief zijn, omdat ze denken dat ze alleen gelukkig zijn als ze eruit zien als hun eigen barbiepoppen. Want ja, uiterlijk is all that matters toch?

Man, waar zijn we mee bezig! Tuurlijk, ik geloof best dat er mensen zijn in de wereld die niet normaal op straat kunnen lopen zonder aangestaard of uitgelachen te worden. Van die mensen die echt geen leven hebben. Omdat de maatschappij, waaronder ik zelf, vaak vergeten verder te kijken.

Ik begrijp ook dat er mensen zijn, die lichamelijk zulke pijnlijke problemen kennen, dat zij denken dat een medische ingreep de enige mogelijkheid is. Zelf heb ik ook nog eens overwogen mijn borsten te verkleinen als dat de pijn in mijn schouders en rug zou verminderen.

Maar vrouwen aanpraten dat je alleen gelukkig kan worden van maatje 34, 28 kilo en een barbiekop en ze lekker maken met plastische plaatjes, dat gaat me echt te ver.

Net als die pro-ana sites. Die vrouwen proberen te overtuigen dat maatje 28 de enige manier van leven is. Met tips hoe je het beste je eten uit kan kotsen. Bones = beauty. Echt, het zou verboden moeten worden…

Wanneer je eindelijk eens alleen bent en de tijd krijgt alles op een rijtje te zetten, kan verhuizen ook een verademing zijn. Ondanks de vreselijke herrie van de bovenburen in in mijn o zo gehorige huis (waarin ik eveneens elke avond kan ruiken wat de onderburen gaan eten), vermaak ik mij op mijn vrije zondag prima. Na vier dozen vol schoenen, foto’s en "belangrijke papieren" (wat niet meer betekent dan ziekenfondspolissen en oude rekeningen) komen namelijk ook de oude middelbare-schoolbriefjes tevoorschijn.

De meesten nog met de hand geschreven brieven en schriften vertellen het verhaal van 16-jarige Mielse, die elke week opnieuw verliefd is, huilt omdat het leven zo zwaar is ("Waarom krijg ik alleen aandacht van jongens die ik niet leuk vind?") en droomt over dingen die ze ooit nog in haar leven zou willen meemaken: "succes, studeren, de eerste keer, ware liefde".

Glimlachend sla ik bladzijde voor bladzijde om en maak ik, zoals altijd, een selectie van wat mag blijven en wat niet. Maar op een of andere manier raak ik maar niet van mijn verzameldrang af en is de vuilniszak ook nu nog lang niet vol. Ik staar naar mijn kitscherige kerstboom en besef dat ik het verleden nog niet kan loslaten. En waarom zou ik, ik heb een heerlijke jeugd gehad.

Nog eenmaal bekijk ik mijn verzameling en voor ik alles weer voor een paar jaar opberg, spreek ik mijn 16-jarige alter ego aan. Dat ze een slechte smaak in mannen heeft en het nog lang zal duren voor ze daar eindelijk van geneest. Dat ze echt niet dood gaat aan een keelontsteking, maar mocht het toch ooit afgelopen zijn, dat ze opgelucht kan ademhalen: tegen de tijd dat ze 26 is, heeft ze alles al meegemaakt waar ze ooit van droomde…

Eindelijk is het zover. Voor het eerst alleen in mijn nieuwe huisje. Om me heen staan nog steeds half ingepakte dozen en de spullen die al in de kasten staan, zijn dankzij de hulp van anderen voor mij nog steeds onvindbaar. Mijn boekenkast staat vol, maar verstopt in de gang. Mijn bed staat niet goed afgesteld en kraakt daardoor zo enorm, dat ik niet wil weten wat mijn onderburen nu wel niet van mij denken.

Het is even wennen, maar nietemin heerlijk. ‘s Avonds kruip ik languit op de bank met mijn blik op onnozele televisieprogramma’s, die ik tenminste zelf heb uitgekozen. Mijn boek kijkt lonkend naar me vanaf de bijzettafel (iets wat mijn ochtendkrant ook gedaan zou hebben, zou hij ook werkelijk bezorgd zijn… bedankt NRC!).

Daar zit ik dan. Niet wetend wanneer ik eindelijk ben uitgepakt. Totaal uitgeput van de afgelopen weken. Maar met mijn ogen gericht op de toekomst en op welverdiende rust.

Wie beweert dat Almere geen hippe stad is, mag zijn mening nog eens herzien. Als de bewoners zelf er niet voor zorgen dat de ‘slaapstad’ eindelijk eens wakker wordt, moet de politiek het heft maar in handen nemen.

Daarom heeft Groenlinks in Almere een motie ingediend bij de gemeenteraad en niet zomaar een motie. Jawel, een "condoom-motie". Deze regionale partijvleugel vindt dat Almeerse jongeren voortaan gratis condooms moeten kunnen ophalen bij het stadhuis.

Twee vliegen in één klap. Niet alleen is het eens wat anders dan "Harry Potter"-brilletjes uitdelen of een verkiezingsprogramma presenteren vanuit de achtertuin. Het betreft ook nog eens een goed doel. Zo wil de partij de strijd aanbinden tegen het groeiende aantal tienerzwangerschappen en geslachtsziekten onder Almeerse jongeren.

Gratis condooms. Het klinkt logisch. En om dan direct de stad zelf te promoten, drukken ze er ook nog de Almeerse slogan op. Want ja,ja, "Het kán in Almere!".

Iedereen vraagt zich af wat voor coalitie er in ‘hemels’naam gevormd moet worden met het CDA, nu onze JP wijselijk zijn mond houdt. Geopperd wordt een combinatie met PvdA en Christenunie, terwijl grote ‘vriend’ Wouter snel naar meneer Marijnissen wijst.

Sommigen vragen zich af hoe eenmans-groep Wilders ineens naar negen zetels is gesprongen, terwijl deze ‘coupe soleil’ nu al roept dat er zich een cordon sanitaire gevormd heeft (en dat terwijl de Belgische Winter zich uitspreekt over het vele respect dat de andere partijen deze man tonen).

Anderen vragen zich af waarom Mark Rutte en Wouter Bos het veld nu niet ruimen na ruim verlies.

Terwijl ik me alleen afvraag waarom ik al de hele dag hoofdpijn heb en mijn tenen maar niet ontdooien…